Ee li fèt an Ayiti!

Back in the 70s waren Marjolein's ouders aan het werk in Grand Pré, een dorpje niet ver van Cap Haitien, de tweede stad van Haiti. Haar papa werkte voor de FAO als dierenarts en haar mama gaf lessen biologie. Blijkbaar waren die activiteiten niet spannend genoeg, en omdat in zo'n Haitiaans dorpje als Maissade, euh Grand Pré niet veel meer te doen is dan "fè bagay" en van 't een kwam 't ander en werd Magda zwanger. Op 5 augustus 1976 werd Marjolein Dieudonnée Moreaux geboren in het ziekenhuis van Cap Haitien. De titel "Elifèt" hierboven betekent in het Creools letterlijk "Hé, z'is gemaakt!", vandaar dus. Deze foto hiernaast is genomen toen ze nog in Haiti was, niet zo lang voor ze met haar ouders Haiti verliet. Het duurde tot onze reis samen in het noorden van het land voor ze er terugkwam, en hetgeen volgt is eigenlijk wel een vervolg daarvan: we vonden werk en kwamen terug...

Nou an Ayiti

feb-jun '01 | jul-dec '01 | jan-jun '02 | jul-dec '02 | jan-mar '03
 
(Laatste update 23 november 2002)

21 februari. Aangekomen in Haiti en direct 's avonds uitgenodigd op een chique cocktail ter ere van de Nederlandse consul hier... Maar daarvoor zijn we natuurlijk niet naar hier gekomen.
    Waarvoor dan wel? Wel, Marjolein begint 1 maart te werken voor de Ierse Niet-Gouvernementele Organisatie Concern, als voedingsconsulente zien wat er kan verbeterd worden aan de voedingsgewoontes van de mensen in de projectarea's. Dat zijn het eiland La Gonave, het dorp Saut d'Eau in de Artibonite vallei en de sloppenwijk Saint-Martin in Port-au-Prince.
    Concern werkt aan een participatieve en duurzame ontwikkeling,wat dus bijvoorbeeld inhoudt dat de voeding verbeterd dient te worden op dusdanige manier dat de mensen erachter staan en met dingen waar ze toegang tot hebben. Dus geen vitaminepillen of genetisch gemodifieerde rijst verrijkt met vitamine A uitdelen...
    En ik, ik ga op zoek naar werk gaan, liefst lesgeven aan een universiteit hier. Voorlopig zal ik dus mijn tijd vullen met solliciteren, maar daarnaast heb ik van de vzw. Wereldmediatheek wat films gekregen om beelden te schieten tijdens ons verblijf hier.
    Omdat Marjolein pas op 1 maart begint, reisden we eerst nog twee weken rond in het noorden. De busreis kabbelde 9 uur over de 250km tussen de twee grootste steden van Haiti, maar het was nog eens de moeite. Herinneringen ophalen en vrienden bezoeken, samen karnaval vieren en helaas ook mijn kodak laten stelen...

4 maart. Terug in Port-au-Prince zijn we super tevreden van ons appartement, groot genoeg om in te tennissen, en van onze nieuwe woonplaats Petion-ville, een hoger gelegen buitenwijk van Port-au-Prince.
   Het eerste weekend deden we niet veel meer dan naast ons zwembad tussen de exotische planten liggen te lezen. Alhoewel, ik loop iedere dag een paar uur rond in ‘t stad om te proberen een nieuwe kodak te kopen, maar ik vind hier gewoon geen goeien. Straks kijk ik ‘ns op het internet en vind ik daar misschien wel een. Als de ellentriek het hier tenminste niet weer begeeft, want het is een gewoonte apart: om de twee zinnen op ‘save’ klikken en tijdens het heropstarten van de computer een beetje rondkijken...
    Woensdag gaat Marjolein voor het eerst op verplaatsing naar Ile de la Gonave, het afgelegen eilandje hier voor de kust. Ik ga mee om wat foto's te trekken met mijn gehuurd kodakske van een fotograaf hier in Petion-ville.

12 maart. Rijst met bonen, du riz avec haricot, ‘diri ak pwa’... Waarom is de nationale plat complet niet gewoon frieten, ‘yon gran ak mayones’, of nog beter: roomijs rhum raisin. Dan zou ik wel weer verlangen naar de maaltijd van morgenochtend... Ach, het is omdat we zo verwend zijn dat ze hier voor ons koken, straks terug in Petion-ville zullen we wel weer ons meer afwisselend dieet opnemen. Als we weer aan de overkant geraken, enkele dagen terug zijn we gekomen in een voilier, tussen ons en de golven enkel planken die zo veelkleurig zijn dat valt te vrezen of ze nog geld overhadden om ze aan elkaar te nagelen. Lastig en misselijk is de oversteek, gevaarlijk niet. We kunnen immers zwemmen en het water is zo warm dat de haaien waarschijnlijk bijna gaar gesudderd zijn.
    Het eiland zelf is danig droogjes, het mengsel 'lucht' dat we inademen bevat naast stofdeeltjes toch ook nog wat van de meer conventionele gassen. Als we achteraf de balans zullen opmaken van ons ontwikkelingswerk, zullen we toch weer dat beetje aan luchtzuivering gedaan hebben met onze stoflongen. En nietalleen wij natuurlijk, de haitianen die naast een route hun huisje hebben, zien het niet zitten door het witte stof als 'blan' door het leven te gaan. Dus graven ze zelf maar dwarsgrachten in de baan (zowat het omgekeerde van onze verkeersdrempels) zodat de aanstoffende 'machien' in zijn eigen neergedwarreld stof zijn wielen mag gaan zoeken.
    En wat doen wij hier: vooral in de Landcruiser over keien hobbelen naar weer een nieuwe afspraak van Marjolein en andere Concern staff naar een dispensarium, agent de sante of vrouwengroepering. Meestal is die afspraak over de radio niet zo goed overgekomen en komt de verantwoordelijke zeker af. Wanneer? 'L'apres-midi'... Ruim begrip natuurlijk en terwijl Marjolein verder discussieert ofwat vragen voorbereidt, trek ik met m'n gehuurd haperend kodakske door het dorp en omgeving. Bij het indrukken van de ontspanknop maakt-ie zodanig raar geluid dat ik het zelf ook begin te geloven als ik antwoord 'li kasse' op de vraag van omstaanders 'pran foto-mwen tou!'.
    Vrijdagavond zijn we gaan clubben in de plaatselijke dancing. Geen techno, wel kompa.De dans die niet gedanst wordt maar gewreven... Er was helaas maar dat ene rode en dat ene blauwe lampje waardoor voor ons veel van het gefoefel duister bleef.
    Zaterdag was er een die half vrijwas,en webben ons op een van de hoogste toppen laten afzetten en dan te voet naar de hoofdstad gewandeld. Onderweg een paar keer versteld gestaan van wat buitenlanders (i.e. Amerikanen) hier zoal uitspoken op dit dorre stukske land: een hoop vrouwen die hier komen leven als indianen, kompleet met wigwams. Of een voetbalfan die de helft van de oppervlakte van het gehucht Zabricot heeft volgebouwd met een voetbalstadion, kompleet met metershoge verlichting. De plaatselijke club heet FC Full Power... En dan was er ook nog die Amerikaanse vrouw Kris die ergens de radeloze arme vrouwen iets anders om handen geeft dan kinderen baren en diri ak pwa koken. De kunst van het schilderen op sjaals, die ze dan verkoopt in de VS.

Top - Back to top

19 maart. Terwijl Marjolein nog verder aan het onderzoeken is of de Haitiaanse kindjes op La Gonave die rijst met bonen gezond vinden, zit ik met darmproblemen en ga ik downtown Port-au-Prince naar een labo voor een onderzoek. Ik zeg tegen niemand in de taptap dat in dat zakske op mijn schoot een potje zelfgemaakt chocomousse zit.

27 maart. Ik vang hier nieuws op als zou het in Belgie nog wat frisjes zijn? Hier ook; ik draai de airco maar weer uit. Hoe was ons weekend? Wel vrijdagavond zijn we gaan eten bij Rosie, en bref le chef van Concern Haiti. Met een vijftal WAW Amerikanen WOW die voor het eerst buiten hun land kwamen. Maar het waren het heel toffe New-Yorkers. Je moet het maar doen natuurlijk, een Charity-run organiseren rond Central Park NY en dan naar Haiti komen met een tiental laptops en een paar printers...
    Zaterdagavond (‘k weet ‘t, ‘s avonds opzitten en ‘t is er weer niet van gekomen om overdag een beetje te sightsee-en op de bergjes rond ons... uitslapen en het obligate luieren rond het zwembad...), hebben we een soort Dauphin Gratinois gemaakt voor een bende Fransen van Medecins du Monde, vrienden van ons belle francaise buurmeisje Catherine die in het normale leven op ‘Ze Fwench Embassy’ paradeert in tweedelige pakjes.
    Daarna zijn we naar het concert van Sweet Mickey geweest, zowat de Haitiaanse Koen Wauters. Alleen nog belachelijker; in een tijgervel-gewichtheffers pakje stond-ie daar te shaken achter vier verdiepen synthesizers, geflankeerd door torenhoge boxen, maar het geheel ging door in een niet zo groot uigevallen zaaltje van een hotel... De tickets werden niet gescheurd, maar doorgegeven aan de verantwoordelijke voorverkoop, die ze een beetje meer naar voor stond te hervoorverkopen. Je kon daar m.a.w. zwalpen op de beukende geluidsgolven van Sweet Mickey zoals op een gemiddeld bootje Port-au-Prince -> Miami. Dus wijleweg, de avond afsluitend met een laatste rhum-sour buiten op het terras.
    Er is nog een decaan die ‘k moet aansporen mij een mail te sturen met de mededeling dat ik zijn eerstekannerkes mag gaan verleiden met een potje afleiden, dus ik ben er ook mee weg voor vandaag.

Top - Back to top

10 april. Ik ga een sollicitatiegesprek gaan voeren met de directeur van de A.S.P.A., de Academie des Sciences Pures et Appliques. Tja, ik heb me verlaagd -de universiteiten zoeken nog naar gesponsorde projecten om mij aan ‘t werk te kunnen zetten- tot een academie; de leeftijd van de studentjes zal niet meer boven de 18 hete zomers uitsteken... Het gesprek verloopt vlot in een groezelig bureautje, en wordt afgesloten met de overeenkomst dat we tegen het begin van volgend academiejaar verdere afspraken zullen maken.
    In weekend weer samen met Marjolein naar La Gonave geweest, maar het was niet zo bijzonder: Majo’s afspraak daar was weer een beetje in het stof gevallen en ging niet door, maar gelukkig was de zee plat en werden we niet zeeziek. En we hebben bovendien een grote school dolfijnen op paasvakantie kunnen volgen vanop de boot. De zondag terug thuis in Petion-ville was er ook nog een expositie, o.a. van een Haitiaanse kunstenares die we een beetje kennen omdat ze vrijt met een Bruggeling en ik zoek mijn soort. De vernissage werd opgeluisterd met champagne, dus we apprecieerden de tableaus.

Top - Back to top

17 april. Het begint deze keer weer met een ‘move nouvel’. Donderdag wijleweg naar Kenscoff, de bergen een uurke rijden boven Petion-ville. Groene heuvels boven de hoofdstad, leuke wandelingen en idyllische kampeerplekjes. Wij zagen het volledig zitten, zetten ons tentje op op een heuveltje tussen de struiken en bomen in het schemerdonker en nevels. Lekker romantisch wildkamperen.
    Het plekje goed in ons geheugen geprent, wij op weg naar een weeshuis waar we wat Ieren kennen en waar we (dus) wel een paar slaapmutskes konden drinken. Daarna terug naar ons plekje, vonden we enkel ons piketten nog. Brrr, wij rap weg en in dat weeshuis geslapen. De dag nadien nog wel eens terug gaan kijken, maar iedereen zei natuurlijk 'm pa konnè', ze wisten van niks. De police nam nota.
    Tot daar voor het slechte nieuws. Daarna zijn we te voet terug tot in Petion-ville afgedaald; wreed de moeite was dat, voor de knieen. ‘s Avonds een beetje gechild met Catherine, en naar een rara stoet in PauP geweest, op het dak van de jeep van een 'gro nèg'. Was wel ambiance, de rara-muziek is niet zo biezonder: veel getrommel en getoeter op zelfgemaakte objecten.
    Catherine is weg voor het weekend en wij mochten haar ‘quat-quat’ gebruiken. Direct van die gelegenheid geprofiteerd om naar de enige echte Derby winkel downtown te gaan en wat meer bier in te slaan voor de Ieren van Concern die af en toe op bezoek komen...
    Met de jeep ook eens naar de cinema geweest. Naar Tigre et Dragon oftewel 'Hidden tiger Crouching Dragon'. Een deftige film tussen de actiefilms die hier normaal spelen. t Werd direct duidelijk waarom: 't is eigenlijk ook een 'vechtfilm'...
    Over mijn zoektocht naar werk: ‘k heb goede contacten gehad met de Universite Quisqeya voor oktober. Niet alleen is het een universiteit en dus iets fascinerender lesgeven, ook betaalt het een beetje meer dan niks, zodat we een beetje (sociale) zekerheid hebben. Op die UniQ zullen het ongeveer dezelfde cursussen zijn (alg en anal meetkunde en analyse aan ingenieurs) als toen voor 't boerekot.
    En tja, onze toekomst hier ligt dus nog alles behalve vast voor t moment; blijven of niet blijven het blijft een vraagteken. Het land is op zijn zachtst gezegd wat onstabiel, zeker hier in de 'zone metropolitaine'. Zo ook bvb. voor het eventuele werken op de UniQ kon de recteur met nog niet zoveel details geven: de decaan van de fac. vd wetenschappen werd overtuigd een ministerpost op zich te nemen. Al die machtswisselingskes op alle niveaus zouden moeten de algemene anarchie wegnemen. Electriciteit en water wordt door niemand betaald en overal primitief afgetapt. Zonder generatrice, zaten we al een ganse week zonder ellentriek in PauP. E.D.H. (Electricite d'Haiti) had vorige week triomfantelijk aangekondigd in 100 dagen de stroomvoorziening van ongeveer 6h/dag naar ongeveer constant te verhogen. Ze hadden er niet bij gezegd dat ‘t 100 dagen blackout zouden worden...
    Mij persoonlijk steekt het hier dan weer een beetje tegen dat ge niet echt kunt doen wat ge wilt. Wel in hotels slapen van US$150 per nacht, maar niet gezellig kamperen om maar het recentste voorbeeld te noemen…

Top - Back to top

4 mei. Veel gebeurd ondertussen en ‘kk kom juist terug van mijn eerste les programmeren in Turbo Pascal aan de Université de Port-au-Prince. Het viel heel goed mee, alhoewel ik blij ben dat de materie voor mij goed bekend is, zodat ik me kan concentreren op het vervoegen van franse werkwoorden... De studentjes zijn tof, maar niet zo talrijk: voor het tweede jaar Sciences Informatiques zijn er maar welgeteld 14. Allez deze keer toch...
    Het klaslokaal (auditorium zou ik het niet noemen) staat vol met van die amerikaanse stoelkes met schrijfplankske en het bord is in zodanige staat dat je hetgeen van de vorige week even goed kan lezen als dat dat ik aan ‘t schrijven ben. Mijn kopies voor de cursus waren er natuurlijk ook nog niet, zodat ik gisteren voor niks gestressd heb om de eerste 7 paginas te typen. Ik zal ook nog moeten wennen aan het Haitiaans systeem dat iedereen zijn jobke heeft en dat er dus nogal wat stappen nodig zijn om iets te (laten) doen.

15 mei. Terug van weggeweest, naar ons geliefde eilandje La Gonave, nadat ik mijn ouders tussen de palmbomen op het strand gedropt heb met een kreeft tussen hun tanden, zodat ik een flyboat kon pakken richting mijn lief op haar eilandje. . Ik heb er wat minder kunnen rondtrekken dan anders wegens een ooronsteking. Maar het was leuk om Marjolein ook eens te zien lesgeven met een half oor, een ‘fomasyon’ in t Creools. En met Tiwowo van Concern ben ik toch een beetje gaan stappen toen hij wat citernes-in-aanbouw ging superviseren.
    We zullen de mensen ginder nu twee maandjes moeten missen, want vanaf nu concentreert Marjolein zich op Saut d’Eau, een nog prachtiger gebied met de mooiste waterval die’k ooit gezien heb.Ze heeft ook twee maanden verlenging gekregen van Concern om het onderzoek daar in Saut d’Eau even grondig te kunnen doen als op La Gonave. Nu zijn we er met mijn ouders al even op bezoek geweest, genoten van het landschap en de waterval en een muilezel beklommen.
    Van La Gonave zijn we eens teruggekeerd met een vliegtuigje i.p.v. bootje. Wel geestig dat we zo op amper twee uurkes tijd in ons appt stonden. Het Cesnatje landde op het harde zand van het strand, met Amerikaanse missionarissen erin. Zij charteren het vliegtuig, en omdat het dan niet leeg zou moeten terugvliegen, kunnen wij goedkoop mee.
    Webben efkes gebabbeld met dat Amerikaans koppel… Ze hebben er een kerk opgericht en delen voedsel uit, aan zowat driehonderd kinderen. ‘Ri Miami, pèn mamba Miami’; rijst en pindanoten komen allemaal van Amerika i.p.v. de lokale boeren te steunen. Ze gaan binnenkort beginnen met het geven van een vitaminepil bij de maaltijden… Eens ze daarmee dan ooit gaan stoppen, zullen de ouders denken dat hun kind direct ziek wordt omdat ze geen ‘renmed’ gekregen hebben…
    En dan: als die twee andere uit het vliegtuigje stapten, zo rond 14h, na de begroeting. “Hurry up John, take your cameras, we’re gonna feed ‘em!” Huh, vroeg ik, bedoel je de flamingos of krokodillen? Nee, “the children, we can’t let them wait any longer.” It’s a sad sad planet.

19 juni. Ondertussen ben ik ook al van mijn schoonouders verlost hier, en zit ik nu de puntkommas te tellen in de examens van mijn studenten Pascal.
    Het tweede familiebezoek was anders ook wel ferm de moeite, we hebben een schitterende paar weken gehad, van het meestappen met Marjolein en haar muilezels aan het werk in Sodo tot het weekje vrijaf in de bergen. We hebben namelijk eindelijk eens de volledige tocht gedaan, de zuidelijke arm van Haiti te voet doorgestoken tot aan de andere kust. Op 2500m hoogte nog eens heerlijk met een deken op ons geslapen, bevroren als we waren na de verfrissende duiken in de appelblauwzeegroene bassins, en terug aan de Caraibische zee de obligate kokosnoot opgeslurpt. Onder de baan waren we ferm onder de indruk van de hoofddeksels van de Haitiaanse vrouwen; langs die pedestrians highway omhoog met twee kratten bier of een megamand mango’s op hun hoofd...

2 juli. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, wel de laatste tijd waren het hier een beetje veel afscheidsfeestjes. Tja, het werken in het buitenland is voor de meesten, en ook voor ons eigenlijk, maar iets tijdelijks. Dus zijn er ook de wisselende vriendengroepkes.
    Vorige week is er een frans koppel vertrokken van de bende van de Medecins du Monde, en direct ook weer hun vervangers in de plaats gekomen. Het afscheidsfeestje was leuk en Haitiaans, veel te luide muziek en veel te lange speechen, maar de ambiance en lekkere drank maakte veel goed.
    Nu Marjolein vooral in Saint-Martin werkt en we dus constant in Port-au-Prince zijn, beginnen we hier nu ook wel eens een bar of zelfs een heuse boite binnen te gaan. Maar voorlopig heb ik toch nog het meest genoten op ons eigen dansvloer, wat medemensen in ons appartementje, zoon nummerke van Moby of Zita Swoon op en wat rhummekes. Het Haitiaanse uitgaansleven is dus nog niet mijne meug, maar kom, il faut bouger.
    Tja, en onder dat motto beginnen we deze maand aan echte danslessen. ‘t Zal aan den ene kant nodig zijn om wat minder op te vallen in die boites hier, en misschien om wat meer op te vallen met onze salsa en merengue kunsten als we terug in Belgie zijn. Met ons nieuwe garderobe alleszins zal dat geen probleem zijn, ge moogt hier die dansvloer niet op zonder dansschoentjes, een hemd en dan zo’n wijde broek waar die negerkes hun kont zo uitdraait. Om van de meiskes hun kleedje nog maar te zwijgen.
    Mijn eerste werkervaring hier loopt alweer op zijn laatste loodjes; nog drie weken en het eindexamen is daar. Van het examen Mi-session was juist de helft erdoor en die andere helft gebuisd. Eigenlijk wel grappig dat het hier niet zo nauw steekt: normaal gezien is het hier ook vakantie in juli, maar doordat ze mij te laat gevonden hebben, moeten ze hier een maandje extra naar de les komen. Ze vinden het blijkbaar niet erg... En ook is het niet erg dat er eigenlijk van de 14 studentjes maar 9 officieel ingeschreven zijn, i.e. betaald hebben, en dat het juist vooral de niet-officiele (zullen we het de ‘zwarte’ noemen?) zijn die naar de lessen komen...
    Ik kijk ernaar uit om eind juli te weten te komen of ik kan beginnen in de veel grotere grotere Universite Quisqeya. Ervoor hopen we op een maandje vakantie in Centraal-Amerika, zo rond aug-sept An in Nicaragua en Katelijne in Guatemala en de laatste nieuwe soort tarantula in een park in Costa Rica bezoeken.
    Eventjes het geflipte Haiti verlaten. De fameuse Crise Des Elections Du 27 Novembre is nog altijd niet opgelost (gisteren nog van de weg gereden door de auto van Aristide, toen-ie de oprit van een chique hotel opscheurde voor de nu toch blijkbaar op gang komende onderhandelingen). Die Aristide is nu de kop van jut van de ngo’s en mensenrechtenorganisaties omdat ie vorige week in een speech zijn versie van de zero-tolerance uit de doeken gedaan heeft: “si un citoyen voit quelqu’un qui est en train de voler une voiture, c’est un criminel et un coupable, et il ne faut pas lui conduire au tribunal.” Wel nadien zijn er hier de wreedste openbare executies geweest, zotte massa’s die het recht in eigen handen nemen en (oude) rekeningen vereffenen. De kranten staan vol van vreselijke verhalen en iedereen hier heeft wel iets zien gebeuren.

Top - Back to top

9 juli. De danslessen zijn heel erg de max gebleken. De leraar en lerares zijn het cliché zelve, van die dansschoentjes met hakken allebei, hij zo’n typisch negerbroek met gsm eraan en een flashy hemd erop, half open om zijn gouden ketting te tonen, zij (als je goed kijkt vind je) een rokje en iets om haar boezem in te steken. Maar ze kunnen er wat van, ze controleren hetzelf dankzij de spiegels rondom waar ze naar mekaars achterkant kunnen kijken.
    Wij proberen hetzelfde te doen met Sophie en Jean-Francois van de Medecins en het bleek vorig weekend in een boite in Jacmel al vruchten af te werpen (eigenlijk de amandels van de bomen rond de dansvloer, maar allez).

17 juli. Wij hebben een "ambassadeursweekendje" gehad; het begon zaterdag le 14 juillet met de cocktail op de residentie van de franse ambassadeur hier. Voor wat champagne en een pateeke hebben we ons als couple mixte getransformeerd dankzij een paar franse vrienden; volgende week doen we hetzelfde voor onze 21 juli, hopelijk met een bakske friet en een lekkere tripel.
    Zondag zijn we dan vertrokken naar Saut d’Eau voor het voudou feest. 50 duizend bedevaarders in het anders zo rustige dorpje met de waterval, maar van drukte viel het heel goed mee. Er werd veel meer gebeden en minder geofferd dan het feest dat we twee jaar geleden in Plaine du Nord meemaakten, al werd er wel af en toe een raar dansje met runderdarm uitgevoerd.
    ’s Avonds in het Concern huis waren we ons aan ’t voorbereiden op een nachtelijke uitstap tussen het tromgeroffel met een fleske wijn toen er ineens vier jonge Amerikanen toekwamen. Waw wow want blanken hebben we daar niet zoveel gezien. En ineens waren ze met zijn twintig! Alle Peacecorps vrijwilligers van Haiti waren naar Sodo gekomen en ze waren leuk en supervlot. ’s Morgens lagen we nog allemaal samen op de grond te proberen te slapen toen ineens “Wake up, get dressed, the ambassador will be here in half an hour and wants to visit the Saut”. Wij geloofden er niks van, maar toen we aangekleed waren kwam een colonne Corps Diplomatique jeeps aan met wat agenten van de police national, Amerikaanse marines, agenten in burger en natuurlijk het grappig verkeerd geparkeerd ambassadeurke met baseball pet met de letters U, S en A (??).
   Het zootje geregeld nodigde ons uit voor de lunch ’s middags maar wilde eerst naar de mis, de verschijning van de Maagd Maria en de waterval. Dat laatste was wel de max, de schitterende ambassadeur wilde er ook in klimmen en dus deed iedereen zijn schoenen af, behalve de Haitiaanse politie agenten, die rolden gewoon hun broek op. Ik moet er geen tekeningske bij maken dat het nogal een zicht was toen ze naar boven klommen! Meer zelfs, ik heb er een paar foto’s van gemaakt; veel foto’s kunnen nemen trouwens tijdens gans het voudou-weekend, maar die van de ambassadeur midden in de waterval, met wijsvinger in de lucht en een goeie dikke naakte negerin half in trance die zich ernaast door het security gordijn wurmt zal wel gieren zijn denk ik...

Top - Back to top

29 juli. Op La Gonave weer afgezakt naar An Bas, waar Concern haar kleinste bureautje heeft. Marjolein moest er nog wat interviews doen voor haar onderzoek, en ik spendeerde er mijn eerste week vakantie (het academiejaar is ook hier voorbij, dus tja, weer –onbetaalde- vakantie) door wat rond te trekken en deze keer ook wat printouts van de foto’s die ik hier genomen heb uit te delen. Het is wel grappig, sommigen herkennen hun eigen niet op een foto van een paar maand geleden.
    Wat ook grappig is in een welbepaald soort humortype: door zo een week aan een stuk niets anders dan rijst met bonen te eten (het beetje spaghetti met vis als ontbijt is makkelijk buiten beschouwing te laten), heb ik ontdekt dat ik bijna niet meer naar het groot toilet moet. Mooi meegenomen als je al eens een rondleiding hebt gekregen in de latrine door de kakkerlakken aldaar.
    Terug naar frissere lucht: we hebben ook een stevige wandeling gedaan naar het uiteinde van het eiland alwaar een echte vuurtoren staat. We hebben een watermeloen afgezien om 5 uur door en vijf weer in de hitte te stappen (ook op La Gonave geldt ‘Dèjè mon gèn mon’, achter de berg is nog een berg), maar het was de moeite om de vuurtorenwachter en zijn vrouw de hand te schudden alvorens op de toren te klimmen. Daar genoten van het zicht op de kliffen en koralen. En terug op de veelal blootvoets begane grond besloten dat het een leuke afkoeling zou zijn om ook eens in het water te springen. Toen kwamen we in een prachtige baai terecht, parelwit strand omringd met kliffen, de koralen en de schaduw van de vissersbootjes mooi zichtbaar op de bodem…
    Verder hebben we van de voetbalgekte geprofiteerd om samen met een vijftigtal uit de omstreken afgezakte Gonavianen naar het teeveetje van Concern te kijken hoe Honduras Brazilie uit de Copa America wipte. Na ook wat live voetbal van twee plaatselijke clubs (waarvan vooral de lijnrechters met hun halve boom als vlag me zullen bijblijven) was het al tijd om weer de terugtocht naar het vastere land aan te vatten.
    We stapten te voet het bergketentje over tot aan de kust, om van daaruit met de motocyclette naar de andere kant van het eiland te gaan. Het had een paar dagen stevig geregend en de moto’s kunnen de berg niet over met al de modder.
    De tocht op de brommer begon heel schoon langs een meer vol flamingo’s (had ik nog niet bezocht), maar het werd stilaan een zodanig geploeter dat we meer in de modder dan op de brommer zaten. Marjolein heeft zelfs een afgevlogen ketting tegen haar scheenbeen gekregen en mocht in Anse à Galet in het ziekenhuis genaaid worden (twee draadjes maar, maar het is beter dat het eens goed gekuist werd en nu gemakkelijk kan genezen).
    ‘s Avonds danste ze echter al weer op de toontjes van Bob Marley in een plaatselijke boite, maar nog waren we niet thuis. In de flyboat de dag nadien voeren we bijna losdoor wat visnetten en terug aan land moesten we alle mogelijke omweggetjes nemen omdat de baan weer overal met brandende autobanden afgesloten was. We zijn er nog niet helemaal wijs uit wat er nu weer scheelt; vandaag zondag is het alleszins al weer rustig gebleven en morgen maandag zien we wel in de gazet en op straat.

7 augustus. Terug van Saut d'Eau waar ik een formation Windows en Word gegeven heb aan het personeel van Concern. Was wel heel amusant (poging gedaan om het in 't Creools te doen) en nu kunnen ze hun files een beetje beter organiseren op de harde schijf en denken ze niet dat er een virus op de computer zit als de Cut&Paste-Toolbar verdwenen is.
    Maar ik ging nog eens terugkomen op de gebeurtenissen van vorig weekend. Wel, na de krant erover te hebben opengeslagen weten we dat de aanslagen op de politieschool en politiebureaus opgeëist zijn door ex-militairen (Haïti heeft voor het moment geen leger), maar hun motief is onduidelijk. Waarom OP-ers (Organisation Populaire, sectie van de regerende Lavalas van Aristide) dan weer de boel op stelten -lees de autobanden in de fik- zetten : omdat het volgens hen om weer een staatsgreep ging (de eerste in maart toen de voorzitter van de oppositie zichzelf president kroonde). Maar deze keer fleurde de brandende caoutchou geur het land onder de flamboyant dus maar eventjes.

Top - Back to top

12 augustus. Aan ons spaarcentjes gezeten en een tweedehands laptop gekocht in Belgie die vrienden nu meegebracht hebben. En 'k kan hem direct gebruiken, want direct na ons uitstaptje in Centraal Amerika mag ik ook beginnen op de Universite Quisqueya (voor ongeveer 10 uur les per week), naast twee nieuwe programmeercursussen op de Universite de Port-au-Prince. Het was wel grappig ook gisteren op d'unief: ik kwam daar in de bib voor een boek over C++, en de secretaresse kwam naar mij met een check en de mededeling dat ik een premie krijg omdat de examens op tijd verbeterd waren! Ik teken voor ontvangst en kijk in de enveloppe: 40Gourdes, zowat 80fr! k Zal me volgend jaar wat minder opjagen denk ik...
    En het zal van Marjolein's sollicitaties afhangen of we terug zullen keren naar Haiti in januari. Op een vergadering bij Concern is alleszins al beslist dat haar contract verlengd is tot we vertrekken 21 december, wat dus ook betekent dat we een deftig appt. kunnen behouden (vooral handig als er bezoek komt...)! En ik geef mijn lessen ofwel tot het eind van het semester (ie. januari) ofwel in supersnel tempo tot december als we niet terugkeren. Chance dat ze hier zo flexibel zijn.

20 september. Alweer terug, nu van ons vakantie in Centraal Amerika. Een ticket gekocht vanuit Puerto Principe naar Cuidad Panama, dat voor ons New York wel leek (ttz. veel wolkenkrabbers, al heeft NY er nu toch weer een paar minder). Met een dag vertraging er aangekomen: bij de check in deelden ze ons mee dat de vlucht was geannuleerd voor die dag...
    Na het leegkopen van de solden in Panama en het vanop de groene oevers gapen naar de scheepjes die door het bekende kanaal varen (ze betalen gemiddeld zo'n $30,000 voor de doortocht van de ene naar de andere oceaan, er is ooit een zwemmer geweest die erdoor gezwommen is en de laagste tol ooit betaald heeft, gebaseerd op zijn gewicht: 35 cent), zijn we na een 35 uur diepvriesbus in Managua beland waar An werkt voor het VVOB. In Nicaragua hebben we in de stinkend walmende mond van vulkanen en in de floepsende poep van eierleggende schildpadden gekeken. De nationale parken errond waren ook super de moeite en we genoten van zoveel natuurlijks.
    En uiteindelijk met eenzelfde soort bus dan via Costa Rica (waar we die nieuwe actiefilm over de bevlieging van het WTC gezien hebben) terug in Panama beland. En daar via www.destandaard.be uiteindelijk verstaan waarom die film hier nog altijd overal speelt... Die gebeurtenissen leiden niet alleen de Israelis en Palestijnen tot een staakt het vuren, hier terug in Haiti zijn de Lavalas en Convergence ook samengebracht in een patriottisch samenhorigheidsgevoel.
    En wij nu, wij zijn er hier zwaar ingevlogen: Marjolein werkt haar rapport met de resultaten van haar studie af en gaat dan aan het educatief materiaal beginnen. Ik sta bijna gans de week les te geven, tenminste dat gevoel heb ik na bijna een jaar niet meer voltijds te hebben gewerkt. 'k Zal nu dus ook wat minder tijd hebben om mijn liefke achterna te reizen op pakweg de rug van een muilezel.

Top - Back to top

30 januari. Vwala voor de eerste keer dit jaar nieuws vanonder de zon in Haiti. Haha, daar in Belgie niet zoveel zon heb ik vernomen. Hier dus wel en door de aanhoudende droogte is 't heel stof hier- vergeef me de zwakke woordspeling.
    Gisteren een schitterend verrassingsverjaardagsfeestje gekregen van Majootje, bij Philippe en Sergine, had ze per verrassing wat vrienden uitgenodigd. Een feestje met alles erop en eraan: de Cuba Libretje, chocoladetaartje, dansje, ... 't was ongelooflijk de max.
    En ervoor zijn we gisteren gaan tekenen voor ons appartement, we mogen er vrijdag in. Het is echt wel tof: groot maar niet zo "chique" als waar we verleden jaar zaten, leuke verwilderde privé tuin, balkon, twee slaapkamers, omgeving waar je wat kunt rondwandelen en hopelijk vinden we binnenkort ook een hotel met tennisplein en zwembad in de buurt om ons lichamen aantrekkelijk te houden... De infrastructuur is dus aanwezig ook dit jaar, dus kom maar af, binnenkort is het cremaliere of hoe noemt dat.
    Marjolein is ondertussen al weer aan het werk (ik nog niet, begin maar 18 februari met het tweede semester), bij een andere ngo nu: Save The Children. Kort gezegd: een beetje 't zelfde doen als bij Concern vorig jaar, maar dan niet als consultante (grappig, en wij zijn nu nog aan het logeren bij de consul...) en met wat meer verantwoordelijkheden. Het loopt precies wel vlot bij Save: van d'een vergadering in d'ander en telkens oogst ze veel piëteit (lof, eer, aanzien, bewondering) en op verplaatsing naar het Plateau Central gaat ze al niet meer met de landcruiser nee nee, ze wordt naar ginder gevlogen.

13 februari. Het leven begint voor ons zijn normale gang te gaan: huisje, tuintje, autootje is al in de sjakosj. Het karnavalverlof is voorbij, we hebben er deftig aan meegedaan dit jaar op weekend in Jacmel, maar zijn nu blij dat het voorbij is: een wat rotte frigoinhoud overgehouden aan het wegnemen van onze ochtend elektriciteit ten voordele van de festiviteiten in het centrum. Anekdote: in de dorpen rond Jacmel was er ook geen elektriciteit en ontving de directeur van Electricité d'Haiti een dreigbrief, ondertekend door: Ben Laden!
    Het werk zit er nu aan te komen, dus zit ik thuis wat lessen voor te bereiden (nog de thuiswerker, begin van tweede semester is een weekje uitgesteld...), terwijl Marjolein voor Save nog steeds goed op dreef is. 's Avonds genieten we nog wat van de Duvels die ik meesleurde en waar ik iedereen mee beschenk ("Putin, cette bière tape fort"). Gisterenavond er zelf ook iets te zwaar door aangetast, en van Sergine schilderijen gekocht, bijna ter waarde van ons Hondatje... Deze laatste draait nu cool, maar ze was de eerste dag al lekker heet geworden van mijn rijkunsten (diene Haitiaanse foefelaar van wie ik hem kocht zei dat dat darmpje dat los ging rond de motor niks ergs was...).
    Voilà, tenslotte vind ik het nog steeds geflipt dat ik dit naar de site stuur door twee draadjes komt die ik hier buiten in mekaar draaide.

Top - Back to top

3 maart. Vrijdagavond onze cremaliere gedaan, wreed de max: een ganse culligan met vers geperste rhumpunch (quoi d'autre?) en een Haitiaans troubadour gezelschap die dreef op veeel flessen Barbancourt en ons terraske gans de nacht vol dansende mensen gehouden heeft: super dus. Alleen Marjolein wilde op 't laatst een beetje opruimen en dronk alle bekerrestjes leeg, wat haar voor de rest een kotsend weekendje opleverde...
    Ons appartementje is dus helemaal ingewijd nu, en deze keer hebben we geen last van de huisbazin (woont in Miami) en wonen we in een sympathieke buurt, nogal een verschil met dat residentiele gedoe van vorig jaar...

6 maart. Zondagavond hier lekker uitgeblazen met een geflipte Guadeloupiaanse astronoom die z’n telescoop meesleurde op vriendenbezoek bij de Medecins; wel cool: de ringen van Saturnus en de strepen en satelieten van Jupiter gezien, was de moeite.
    Er stond in januari trouwens een stukje over Belgie in het tijdschriftje, ik dacht dat hij er iets mee te maken had: "12 janvye, yon jennonm deklare l ap sote ayewopo Briksèl la nan peyi Bèljik." Vertaald: "12 janvier, un jeun homme declare qu'il va sauter l'aéroport de Bruxelles en Belgique."
    Soit, hier is alles ok: al is Marjolein nu een week in Guatemala voor Children te Shaven, en heb ik me maar tevreden gesteld met JeanFrancois die hier een week komt logeren. Nu Sophie definitief vertrokken is, ziet-ie het helemaal niet meer zitten om in het Medecins huis te verblijven. Het is eens iets anders, samen met de drie fransen in het appt hierboven, hangt er hier nogal een meer jongensachtig sfeertje. 't Kwam allemaal goed uit: veel klaargemaakt eten over in de diepvries van de cremaliere, nog een vergeten bak bier in de frigo boven gevonden, en de Telehaiti kabelaansluiting gearriveerd die ons eindelijk wat internationaal voetbal op het scherm bracht. Wat wil een manmens nog meer?

13 maart. Hier natuurlijk nog altijd alles behalve wateroverlast, we wassen ons soms met z'n vijven met een emmer water (alleen in 't weekend hoor, dan geven ze geen ellentriek en werkt de waterpomp niet).
    Ik begin eindelijk op dreef te geraken wat het lesgeven betreft, ze hebben het tweede semester gelanceerd, en ik wordt ondertussen een welbeheerde programmeer prof: in april begin ik op een vierde instelling (na de twee uniefs en een technische hogeschool nu een privé-informaticaschool) met mijn lessen programmation C(++). 'k Vind het al heel gezellig om daar wat voorbeeldjes voor te zoeken: zondag laatst een kater gehad, geen zin in niks, het enige wat me recht hield was een voorbeeldje stacks implementeren... Waar gaat dat naartoe...Tromp Tromp Lucky Luke...
    Gelukkig ontspan ik me lichamelijk ook nog een beetje: we hebben hier nl. met de gasten hierboven een pingpongrage gelanceerd op ons livingtafel. Een rij samengeplakte cd-doosjes doet dienst als net ; het is een beetje een klein terrein maar het went wel en het is voor iedereen even lastig (al hebben wij wel een gigantisch thuisvoordeel...).

Top - Back to top

20 maart. Gisteren was het dag van de francophonie, en wat doen de verantwoordelijk Walen hier dan, ze projecteren "Ma Vie en Rose" in de cinema, zodat we nog eens een goeie Belgische film kunnen zien. We hebben het thema zo gewaardeerd dat we vanavond Billy Elliot gaan huren op dvd...
    Voor de rest is het frappant dat Marjolein even hard als Jean-Francois op zoek is naar een vriendinneke, nu Sophietje achter heur sigaar gelopen is naar Cuba. Ik kan me nog altijd beheersen, en geniet van de enige echte barbie.

18 april. Quoi de neuf? Of geen nieuws goed nieuws zeker? Hier een beetje nieuws: Edith en Dimitri landen vannamiddag in Santo Domingo, dus die verwachten we binnen enkele daagjes. Vandaag is het de verjaardag trouwens van Jean-Francois, en we organiseren een verrassingsfeestje vanavond voor hem, samen met ons drie franse jongens hierboven. En er is van 't weekend ook een eerste reunie avondje voor de belgen hier, georganiseerd door de Belgische Cooperation Francaise, de walenkoppen dus. Het is in het restaurant Prince de Liège, een splinternieuw Belgisch restaurant in Petion-ville en het is Philippe van Sergine die in Miami de inkopen voor de inrichting heeft gedaan. We zijn er nog niet gaan eten, wel al gaan drinken, en iedereen zegt dat het eten supergoed is, maar een tikkeltje duur om regelmatig te gaan.
    Voor de rest was er deze week ook weer de Hash-run (die soort loop-zoektocht), veel gelopen in de bergen rond PauP, echt wel iets leuks. En chance gehad met het weer: het is echt wel regenseizoen nu: gisteren was het wel weer een avontuur om op het werk te geraken, het had 's nachts weer een stevig buitje gedaan, een ravijn was geblokkeerd doordat een huis in aanbouw erin gegleden was en dus alle modder ernaast stroomde... Een uur te laat op het werk, maar het was niet erg, de helft van de studenten kon zelfs helemaal niet afkomen en de responsab voor de computerzaal zat ook geblokkeerd...
    En het Hondatje rijd nog altijd, zij het wat moeilijker met de tropische regens die hier losbarsten de laatste dagen. Soms zelfs in de late namiddag als ik probeer naar boven te rijden, wat natuurlijk niet lukt, ik geraak niet tegen die water- en afvalstroom in (het is ongelooflijk: er zijn geen rioleringen, en PauP is juist in een vallei gelegen, dus alles komt naar beneden met een verschrikkelijke vaart). Ik laat dus mijn autootje achter en bel naar een van ons franse buurmannen, die me dan komen halen met een jeep. De morgen nadien dan de auto gaan zoeken, was-ie ondergelopen in de motor en heb ik een plaatselijke boss-machien dik mogen betalen om hem droog te leggen (bougies kuisen, diffuseur drogen boven een kookvuurtje van een marktvrouw)...
    En ook als ik op het werk geraak verloopt alles niet zo super... Op het ISTH, waar ik dit jaar begonnen ben, zijn de studenten in opstand gekomen omdat ze al twee jaar internet beloven, en van de 15 computers (zonder internet natuurlijk) werken er nu nog maar 7... Wel niet zo handig als je met 95 studenten in het eerste jaar zit... Ze hebben het decanaat geblokkeerd, niemand kon er nog binnen of buiten. En ik zat daar in de computerzaal te rekenen hoeveel 95 gedeeld door 7 is...
    Maar voor de rest heb ik wel een beetje het gevoel dat het iets uithaalt; na een paar jaar hier zal ik toch een heel pak studenten in het programmeren geleid hebben, de levensbelangrijke analytische meetkunde mag ik ook niet vergeten.

Top - Back to top

8 mei. Het is al lang geleden dat ik nog eens iets van mij heb laten horen; vandaar hier nog eens wat vertelselmenten vanuit Port-au-Prince, alvorens we vertrekken voor een weekje op verplaatsing met Edith en Dimitri. Het is wel al leuk geweest met hen. Vorige week woensdag zijn we op de 1ste mei gaan wandelen in de bergen nog boven Kenscoff met Geneviève, een Luikse die hier komen werken is voor SOS Les Enfants, een franse organisatie met uit de naam blijkend een beetje de zelfde doelstellingen als Save The Children. Die Geneviève is een hele toffe en het klikt heel goed met Marjolein., dus het ziet ernaar uit dat ze weer een echt vriendinneke heeft.
    De wandeling was dus heel tof, Geneviève had een paar weken ervoor een mooi dal ontdekt en met een uitgebreide picknik met goeie wijn incluis zijn we er in gaan wandelen en dutten met ons gezicht in het zonneke op een schuinlopend grasveldje met een lichte kop en 25 haitiaantjes rond ons: gezellige boel dus.
    Vrijdag (een dag dat ik nooit werk, euh lesgeef) zijn we dan naar Etang Sumatre geweest met zijn drietjes in ons autootje en ondanks de ongelooflijke hitte daar (heel droog woestijnlandschap zonder één plekje schaduw) hebben we veel genoten van het birdlife. Edith en Dimi hadden goeie verrekijkers bij en waw, dan zie je wel mooie dingen: anpil sierlijke roze flamingo's, ibissen, reigers, visarenden, vissen (ajaa), cactusspechten, valken, zelfs een dooie waterschildpad. En dat allemaal in Haiti, ondanks de dorpsbewoners die steevast alles waar wij met de verrekijker naar keken probeerden te doden met stenen om nadien op te eten of te gaan verkopen... Vooral de kleurenpracht zal ons bijblijven: groene verdroogde planten, blauw water, roze flamingos, grauwblauwe bergen op de achtergrond, 't was de moeite.
    Van 't weekend zijn we dan met een paar Medecins du Monde en ons bovenbuurmannen allemaal samen naar Grand et Petit Goave geweest, voor een dagje strand en een dagje bergen erboven, rond een ecotoerisme-hotel gerund door een Haitiaanse cooperatieve. Zo'n initiatief zie je hier niet veel, het is nochans super. d'er hangt daar wel een leuke sfeer, zeker in vergelijking met de andere hotels hier, waar de bourgeoisie-eigenaars in Miami zitten en hun personeel alleen tegen hun goesting en dollars kunnen glimlachen.
    Edith en Dimitri hebben we dan op een taptap naar Jacmel gezet, en nu zouden ze te voet moeten onderweg zijn over de bergen van Seguin terug tot in Port-au-Prince, die schone voettocht die we met Magda en Jos gedaan hebben in de omgekeerde richting. Wij moesten deze week toch weer werken, en wat mij betreft ging het vandaag niet goed: op ISTH gaat het van kwaad naar erger. De studenten staken en dreigen daar nu ook al banden in brand te stekenen om de lessen nog te blokkeren zolang de beloofde computers er niet komen. Ik ben natuurlijk maar gewoon de professeur die ook wel meer computers zou willen en sta blijkbaar een beetje tussen de twee uitersten, heb hun vergadering van een comité afgevaardigden meegemaakt waar ze hun eisen op papier zetten (georganiseerd zijn ze schijnbaar beter dan de directie...) en heb wat samen onderhandeld met het decanaat en dat comité, maar het was zoals zo vaak hier "pa fòt mwen", niemand was verantwoordelijk voor de beloftes, noch voor de aankopen, blabla.
    Tenslotte nog veel zonnige groetjes, want die staakt hier natuurlijk nooit!

Top - Back to top

31 mei. En die Mondial is vanmorgen om 6h hier ook goed begonnen voor de fransen. Ik als voetballiefhebber die mijn eigen land verloochen bij ons franse bovenburen zat erbij en keek ernaar. Na die openingsmatch: bleu, blanc et rouge hierboven waren niet kontent ;-)) Ik ook niet trouwens, er is iets gepeteerd in onze tv, merde, de dag voor de mondial, en hier in dit apenland ga'k compleet astronomische hoeveelheden dollars US moeten bovenhalen, als blanc die een tv wil kopen tijdens de eerste dagen van de mondial... Putin, quelle grosse merde dans ce trou du cul du monde.
    Er zal niks anders opzitten dan om 4 uur 's morgens op te staan en bij de bovenburen te gaan kijken, wat mijn patriottisme niet ten goede gaat komen... Om van mijn seksleven nog maar te zwijgen...

10 juni. Vwala Majootje is er vanochtend weer vandoor naar Zetasini. Een weekje Washington voor het werk, naar de hoofdzetel van Save. Ze zag het goed zitten, ze staat sterk in haar schoenen en gaat het daar eens uitleggen, ttz. ze zal het programma hier niet opgeven, maar ze moet meer dan 12 dagskes congee hebben en een ticketje Brussel - PauP voor in januari, zodat we (of eerder ze) niet de eerste twee van die zes maand alleen maar werkt voor haar ticket...
    Ikzelf ga proberen niet te veel minder te werken als dit jaar, maar alle lessen op twee overvolle dagen zetten zodat ik met Majootje (en al ons bezoek) op verplaatsing kan meegaan de rest van de tijd. In augustus ga ik ook eens in dollars betaald worden, als consultant voor de Alliance francaise daar, om hun databank en place te metteren.
    Pff, 'k babbel over 't werk en 't is zondag. Wat doen vier gasten alleen op een zondag in juni 2002: juist: voor de tv naar de voetbal kijken!

14 juni. Ja, ook hier is het al voetbal wat de klok slaat, zeker nu Belgie tegen Brazilie gaat mogen spelen. Gisteren zijn we eerst naar een concert geweest en dan tegen 1h30 naar de match gekeken met een andere Belg nog hier. De fransen waren ook van de partij, kwestie toch voor iemand te kunnen supporteren he.
    Het was echt wel spannend, fiejoew. Wat hier wel de max is op de tv, is als er een ploeg uitgeschakeld is, zoals Rusland, komt er zo'n (primitief computertekeningske van een) vliegtuigje op het scherm, die zo af en toe diagonaal over het scherm vliegt. Die Haitianen zijn toch grapjassen. Het kwam er al op toen het 3-1 was, maar zebben het rap er weer afgehaald toen het 3-2 werd, de banannen.
    De commentaren zijn anders ook wel een geval apart: ze stoppen niet om te ademen, en het is dezelfde commentaar als voor de radio... Alle details dus, mét daarenboven reclame ertussen: bvb. “Wilmots pran balon, achte prodwi Derby, la kalité europyenne, li alé, li alé pi lwèn anko, li frapé, gooooooool, ...”.
    Ze zijn hier allemaal supervoetbalgek, al mijn studenten vallen in slaap in de les omdat ze al van 1h30 opgestaan zijn, en alle supporter van Brezil. Het zal dus de max zijn volgende week om tegen Brézil te spelen!

Top - Back to top

18 juni. Ik vertrok vandaag teleurgesteld, met mijn Belgisch vlagske aan mijn auto, tussen de Brésilgekke Haitianen gaan slalommen en naar het werk. Vanmorgen waren we hier verenigd met zowaar 7 belgen rond de tv, maar het mocht niet zijn he. Het scheelde niet veel, weer genekt door een arbiter (op Eurosport france hadden ze ingezoomd en zo ontdekt dat zijn fluitje een sleutelhanger in de Braziliaanse kleuren had!!).
    Soit, ik hoop dat Waseige die stomme journalisten eens goed op hun plaats kan zetten en dat ze een goeie degelijke Haitiaanse brandende autoband op de sportredactie van het Laatste (vlaamse)Nieuws gaan binnensmijten.

10 juli. Het is nu nog maar 10 juli, en morgen vertrekken we al weer voor een weekje! Voor KoKa en ik een weekje vakantie, Majootje gaat een beetje moeten werken. We gaan naar de plateau central, waar ze voor Save gaat werken, en dan ook het weekend in Sodo, waar een voodoo feest is volgende week.
    En we zijn nog maar juist terug: van Florida, met Magda en Jos, en Leen en Wietse, het was een toffe schoonfamiliebende tehare. Samen een minivan gehuurd en daarmee wat rondgecrosst en gecampeerd in tentjes (drie tentjes kopen was goedkoper dan één nacht met z'n achten op hotel...). We hebben wat nationale parken gedaan, veel moerasgebieden, met vooral heeeeel veeeeel muggen, maar ook veel schone vogels, miereneters, (water)schildpadden, wasbeertjes, otters en vooral: krokodillen! Wel impressionant hoor zo naast uwe kano of velo!! Maar gelukkig zijn ze banger van ons dan wij van hen, en doken ze stillekes weer weg als we dicht bij kwamen. Toch hebben we er veel van heeeel dicht bij gezien, en ook twee keer een nest met kleintjes, ooh zo schattige scheetjes!
    Verder genoten van de amerikaanse luxe, hun belachelijk gedrag (borden langs de weg "pray for strenth" of "pray for justice" naast de Amerikaanse vlaggen) en een heel knap fourth of July vuurwerk (we zaten op het strand met een blikje bier tussen massa's Amerikanen, toen de sheriffs ons zeiden dat we het bier onmiddelijk moesten uitkappen of "we'd go to jail"! En dan maar roepen met de hand op hun borst dat het een freedom country is... de helft was trouwens in het geniep aan het drinken, en vuurwerk mocht wel afgeschoten worden op een halve meter van spelende kinderen, etc. bende hypocrieten).
    Maar het was wel eens heel ander weekje dan het gemiddelde Haitiaanse, dus het heeft ons deugd gedaan!

17 juli. KoKa zijn er al bijna mee weg weer, na ons weekje samen in de plateau central (op het voudou feest zelfs een bijna in trance geraakte decaan van de faculteit tegengekomen!) wat heel leuk was, zitten ze nu aan het strand ergens, en komen ze morgen weer naar hier. Dan gaan we een beetje uitgaan en zaterdag zitten ze weer op de vlieger.

Top - Back to top

19 augustus. Juist terug van een paar dagen vakantie met de ouders en zusjes van Majo, in het zuiden. Met Dr.Adrien van Sodo heb ik een weekje van auto gewisseld, zodat we met zijn Trooper op draai en hobbel konden met zijn allen. We zijn eerst naar Grand Goave geweest, waar we vooral gesnorkeld hebben (een van de mooiste koraalriffen van Haiti zijn daar, en Fluppe had voor iedereen een volledige snorkeluitrusting mee) en 's avonds het fête patronal gedaan hebben. Het grote feest was al gedaan als we toekwamen, want Aristide had er een bezoek gebracht in de voormiddag.
    De dag nadien was het hobbelen over een piste die ons tot bijna helemaal de westelijke uithoek van Haiti leidde, het verst dat wij ooit geweest waren: naar de paradijselijke stranden van Port Salut. We waren weer een beetje verwend, want kregen daar het huisje van Pascale Monnin te leen: zij is hier een bekende kunstenares en haar buitenverblijfje op het strand was een klein galerijbezoekje tegelijkertijd... Daar aan de zuidkust is het water troebeler en leuk om in de golven te spelen, maar veel zie je niet al snorkelend, dus dan maar ons ogen door de verrekijker gericht en naar de vogels gekeken.
    's Zondags hebben we Fluppe & Co afgezet aan een taptap die hen een eindje in park Macaya gaat proberen te brengen, maar met het regenseizoen hier zullen ze waarschijnlijk niet ver geraken. Marjolein en ik hadden het toen ook moeilijk om verder te geraken, terug naar PauP, maar niet door de modder: de laatste tijd zijn er nl. veel wegblokkades van de alsmaar groeiende groep om Aristide buiten te krijgen, met als gevolg dat de meeste pompen buiten PauP droog staan. Het was ellenbogenwerk en opbieden voor toch maar een paar gallons gazoline te kunnen kopen. We gingen zogezegd nooit in PauP geraken, maar drie keer onder de baan hebben we onze 2 gallons kunnen opvullen en zo uiteindelijk nog in de late namiddag thuis geraakt.
    Ondertussen is Majootje al het vliegtuig op naar Hinche om daar een formation te geven en blijf ik hier in PauP Fluppe & Co opwachten om dan volgend weekend op uitnodiging van de altijd gastvrije Adrien weer samen te komen in Sodo. Ik werk hier aan de laatste voorbereidingen voor mijn databankapplicatie voor in Cap Haitien. Volgende week komt de baas van de Alliance Francaise naar hier en dan ga ik zo rap mogelijk naar Cap, want op 9 sept. begint het schooljaar weder. En aangezien we nog altijd niet beslist hebben of we in januari wederkeren, zal ik maar beter er direct invliegen zo dak klaar geraak tegen 11 december!!

28 augustus. Nu is het bezoek na de twee vakantiemaanden, en zijn we klaar voor nog een paar maandjes dagelijkse sleur voor een laptop ('t is dat de wereld er beter van wordt) en begin december staan we weer in Belgie. Om de geruchten over onze terugkeer nog eens een andere wending te geven: we hebben allebei een jobaanbieding gekregen om nog een jaar in Haiti te blijven. Het is ergens in een hospitaal in het Plateau Central, voor Marjolein hetzelfde werk als nu voor Save, voor mij: Monitoring & Evaluation, dwz. de computerprogramma's voor het automatiseren van de rapporten die uit de databank komen om zo te analyseren wat de impact van hun programma's zijn. Soit, het werk is interessant, maar helaas is het in zo'n geisoleerd hospitaal ergens te velde... We weten het dus nog niet, maar zo zie je: we zijn hier nog niet weg...

Top - Back to top

15 oktober. Mmmm, tussen 13 dec en 13 januari of zo in Belgie, het begint te korten. En als het hier blijft boteren bij die onderhandelingen die we nu aan het voeren zijn met Save, nadien dus terug in Haiti. Toen ze hoorden dat we waarschijnlijk niet meer gingen terugkeren naar Haiti en dat ze Marjolein gingen kwijtspelen, begonnen ze wat aanbiedingen te doen naar een meer serieuze "arbeidsovereenkomst".
   Ook voor mij is er een kans dat ik in die ngo wereld zal binnentuimelen volgend jaar en het heldendom van de studentjes zal achter mij laten. 'k Ben vorige week naar een workshop geweest over Monitoring en Evaluation, de statistische evaluatie van de organisatie's programma's en hun impact, en het leek zeer interessant voor een statisticusje als ik. Dus misschien allez jup nog een jaartje erbij hier...
   We zullen zien: het zou trouwens ook niet meer in PauP gebaseerd zijn, maar in de Plateau Central, wat ook wel leuk lijkt: fietsen kopen, gans de tijd in de bergen en om de twee weken naar de hoofdstad ipv. omgekeerd.

23 november. Hier in Haiti loopt het weer echt scheef op alle gebieden, te veel om op te noemen, en daarbij, we zijn bijna weer in Belgie, dus.
   Vanessa, Benoit en Peetse zijn na een supertoffe vakantie moeizaam kunnen vertrekken uit Haiti: het heeft niet veel gescheeld of ze bleven hier ook nog twee weekskes bij ons: men wil Aristide hier weer rap buiten en ze hebben dan maar alles afgesloten met brandende autobanden en hier en daar een relleke: no way out of Haiti dus, en ze zaten hier vast tot de grens weer openging: gelukkig vanmorgen gelukt, en morgen moeten ze in Santo Domingo de vlieger op!
   Eind goed al goed, en het is een heel leuke vier weken geweest: zij vonden het blijkbaar ook, want al hun plannen om ook de Dominikaanse of zelfs Cuba hebben ze laten varen om maximaal van Haiti te kunnen genieten.
   Het begon met een fèt-des-morts (voudoufeest op 1 november), waar Benoit droog en nuchter als alleen hij het kan zeggen zijn gedacht gaf over de Haitianen in trance: "Biejus noemn ze da geweun peirdemuledroenke".
   Tussen de rhumcocktails door (waar Vanessa om de drie van moest overgeven, maar ze elke keer weer even lekker vond) hebben we dan een plaatselijk vliegtuigske gepakt naar de "far west" van Haiti, waar wij ook nog nooit geweest waren. Daar onderandere aan het (voor de verandering) mooiste strand van Haiti geslapen, in de wolken van de 'stuff' die de vissers daar opvisten: niet alleen kreeften en vissen in allerlei fluoriserende kleuren, maar ook gedropte pakskes marihuana en coke (zijn wat lukratiever dan de kreeften; en we weten nu waarom de vissen daar van die psychedelische kleurkes hebben...)
   Af en toe moest ik in PauP wat lesgeven, toevallig de avonden dat er concerten waren van de Haitiaanse supergroep RAM, en vooral Peetse vond ze wel goed ('k ben drie keer geweest met hem...). En we hebben ook het "Bolero-gevoel" meegemaakt: je weet wel in die decadente bar waar we ons wel eens plegen een afterparty te doen.
   We zijn ook gaan kijken in Maissade, waar Marjolein werkte, én: waar we volgend jaar 11 maandjes gaan werken: het is nu officieel!!! Allebei voor Save The Children op den buiten van Haiti. We zien het wreed goed zitten, te meer omdat het daar echt wel schoon is (morgen gaan we zelfs mountainbikes kopen voor ginder): webben met de bezoekers gaan slapen aan een mega-waterval met appelblauwzeegroen bassin eronder, in een voudou-grot, etc. Yep, zelfs volgend jaar is het maw. de moeite ons te komen bezoeken!
   Vorige week zijn we tenslotte nog naar Jacmel geweest en hebben de bezoekers terwijl wij hier moesten werken de driedaagse tocht te voet terug naar hier gedaan door de bergen, wat ze wreed de moeite vonden. En na een laatste RAM concert zijn ze proberen te vertrekken...
   Bon, als wij hier nu ook nog weggeraken begin december, als ze het hier dus wat rustiger aandoen dan de vorige dagen, dan landen we 12 december in den Belgique, en putin, we kijken daar naar uit!!

Top - Back to top

10 februari. Eindelijk in Maissade aangekomen, en 't is hier echt wel tof. We raken zelfs langzaam aan geinstalleerd, wel bizar: enerzijds in huisje zonder electriciteit en water, maar anderzijds een gigantische gasfrigo gekregen en hier op den bureau naar de Studio Brussel aan het luisteren op het internet om de gigantische generatrice een beetje minder te horen dreunen.
   En het leven is hier simpel, tussen de lieve mensen die iedere dag hetzelfde verhaaltje vertellen. Gelukkig wordt ons varkentje alsmaar groter en groter. We hebben een vrouw die wast, kuist en kookt en die wel tof is. We helpen er ook een gigantische familie financieel mee(amai er lopen hier kinders rond, fiejoew, beeld je in een kleinen die blijt s nachts, en zo 200.000 terzelfdertijd. Why the hell Save The Children?!?).
   We zijn er heel content van, Marjolein probeert ze telkens weer wijs te maken met dat een halve liter olie niet telkens nodig is en ze heeft al frieten gebakken, dus het kan niet meer stuk. En de helft van den hof staat al vol met spinazie (van de directeur gepikt), en errond kleine plantjes die binnenkort bloemekes zullen worden. Als kers op de taart: een echte WC-bril onder ons gat boven ons latrineke dat begint te rieken maar dan wel alleen naar ons kakskes!
   Van 't weekend toch niet zo'n goed nieuws. We hebben weer een kindje moeten zien doodgaan, maar het was er dan ook wel al heel erg aan toe. Marjolein heeft nochtans zo haar best gedaan, allerlei recup-mengsels geprepareerd en zo, ‘t is een schatje. En ja ook voor mij veel dingskes geprepareerd dat weekend… ik een beetje ziek Geweest: malaria...! Het viel eigenlijk wel goed mee; alleen veel koorts en hoofdpijn. De diagnose was rap gesteld en ik ben direct met de juiste medicatie begonnen. En die koorts, pff dat ging ook wel, ik kreeg altijd een zak ijs op mijn kop, en tegen de hoofdpijn nam ik pijn stillers. Voor de rest verzorgde mijn liefje mij dus supergoed, van pizzas tot een warm badje in emmers in onze living toe!
   En ondertussen is het allemaal over en ‘k ben weer gaan werken. Goed, want er is veel werk. En ja, ik doe het wel graag en het gaat wel goed. Veel complimentjes gekregen van onze grote baas van PauP) vorige week toen die hier op visite was. Ook via via is mijn "framework" dat ik voorstelde om de data te presenteren in Guatemala en Westport op de hoofdzetel geraakt en daar kreeg ik ook al komplimentjes van. Nu ben ik bezig de data proberen vlot van het terrein te krijgen, en dat is wat minder interessant werk, veel babbeltjes slaan...

Top - Back to top

25 maart. De malaria is voor mij natuurlijk al lang vergeten, maar momenteel heeft onze Maliaanse (? Van Mali) directeur het zitten. Ik hou mijn hart vast voor binnen 2 maandjes als het regenseizoen begint en de rijstvelden naast ons huisje hun muggen zullen uitsturen…
    Hier leven we nog altijd tussen de simpele mensen, en merken we meer en meer dat het leven hier niet alleen hard is mbt. het vullen van de maag, maar ook in de hoofdjes moet er vanalles verkeerd lopen door de constante miserie, geweld, honger... Pff, bvb. Eliaine die voor ons het huishouden doet is een jaar jonger dan Marjolein, heeft 9 kinders (van 5 verschillende vaders waarvan er vier riebedebie zijn), vindt 7 van haar kinders van ‘lelijk’ (te donkere huidskleur! Een populair kenmerk van lelijkheid in Haiti) en behandelt ze als str. Alleen 2 troetelkindjes krijgen liefde en eten. En daarbovenop zien we ze nog letterlijk sterven van ondervoeding...
    Het programma (en Marjolein, ze beginnen ons te weten wonen ;-)) hier probeert d’er zoveel mogelijk bovenop te helpen, maar er zijn geen middelen genoeg nu (het modewoord voor Save en andere US-organisaties is een systeem dat Early Warning heet, dat moet waarschuwen als de hulp op een Emergency moet afgestemd worden, ie. Oa. Directe voedselhulp). Naar het schijnt zijn delen van Haiti als Emergency Situation geidentificeerd nu (de twee grootste oorzaken zijn de droogte (regenseizoen nog niet begonnen, en vorig jaar te lang geduurd waardoor de oogsten mislukt zijn) en de devaluatie van de Gourde (ongelooflijk alles is nu tot 3 keer duurder dan in december 2002!!)), maar hier nog niet.
    En zodus… shiit, ‘k ben hier nu zelfs over mijn werk bezig, maar ‘t is daar dat ik in zit, in al die cijfers die we dan naar USAID doorspelen… Misschien hebben ze nu wat boef over nu ze efkes hun Food-For-Oil programma in Irak zullen achterwege laten en de Fighters-For-Oil hun gang laten gaan...
    Maar k zou zo zeggen dat het leven hier voor de rest zijn voor ons totaal bizarre gang verder gaat en we genieten er eigenlijk wel van.
    Om ons compleet te ontspannen hebben we nu eindelijk ook fietsen, goeie ouwe degelijke Made in USA mountainbikes, waar we hier mee rondcrossen genietend van deze weer extra vrijheid (na natuurlijk eerst de Amerikaanse vlagstickers eraf te hebben getrokken). (Al gehoord dat ze in Amerika de French Fries niet meer zo willen noemen en ze nu Freedom Fries noemen? (echt waar, gezien op het nieuws van tv5 (yep, we're the internet generation, we vullen ons legen uren met op tinternet bvb naar 't vtm-nieuws te kijken...)))
    Ik kreeg vorige week in PAP met al dat naar het nieuwskijken echt wel haatgevoelens tegenover diene Bush, die het pad aan het effenen is (met bommen die geeeen massas vernietigen neeneen) voor de vele USAID humanitaire missies die volgend jaar in Irak zullen demareren, dus jullie weten ook al waar wij volgend jaar aan het Save The Children zullen zijn…
    Maar dat is weer veel te ver in de toekomst kijken, eerst kindjes maken, allez ttz. Blijven oefenen he.!!!

28 maart. Twee grappige dingetjes vanuit Haiti.
    Hier op de betogingen tegen Aristide is de populairste slogan: “Bush, si ou paka jwenn Sadam, vinn pran Aristide!” Dus, Bush, als je Saddam niet kan pakken, kom hier Aristide maar halen!
    En nog eendje: Haiti is heelemaal niet in drugstraffic verwikkeld, neen neen. Volgend bericht hangt uit aan de deur van Western Union moneytransfer: “Pour la Colombie, maximum $1000 par personne par jour”.

16 april. Nog altijd zijn we hier druk aan het werken, maar ‘t is zo leuk om erop uit te trekken op de mountainbike, nu ter paard omdat het te modderig is (regenseizoen begonnen). Ik begon het biken juist zo tof te vinden, maar diene modder plakt nu gewoon mijn frings toe. Dus heb ik leren paardrijden en galoppeer ik naar mijn supervisie-sites (Bang Bang Lucky Luke)…
    Maar nu is het vanaf morgen paasvakantie en dat zien we goed zitten. We blijven hier dit lange (regen)weekend, en gaan met vrienden op een opgeblazen binnenband de rivier afsjezen.

Top - Back to top

25 april. k Ben juist terug van weer een veld bezoek: twee uur fietsen heen en twee terug onder de blakende zon: visiteren van de verzamelposten voor moeders met kindjes onder 5 jaar.
    Maar wat doe ik daar dan precies: het past in mijn assistentie die ik moet gaan verlenen aan de Agents de Santé (personeel die kinderen wegen, vaccineren en raad geven over borstvoeding of verwijzen naar een veldhospitaal als ze te weinig wegen of al lang diarhee hebben, enz). Ik moet assisteren in het invullen van nieuwe formulieren waar ik dan alle benodigde berekeningen mee kan doen (om bvb te weten wat het percentage ondervoeding is, of hoeveel kinderen verbeteren en niet meer hervallen nadat ze 3 maand eten gekregen hebben etc.)
    Het is wel leuk, want ik ben vooral onderweg door mooie verre nieuwe landschappen: te voet, ter muildier of ter mountainbike dus. Dinsdag en woensdag was het superdemoeite want dan naar de bergen geweest, zo ver dat ik er twee nachten moest slapen in zo’n veldhospitaal (een dag heen, een ochtendje werken, en een dag terug). En voor die drie dagen “vakantie” betalen ze me nog ook; veel toffer werken zo dan in den bureau!
    Maar nu dus wel terug op de bureau en dan vlieg ik als een echte verslaafde weer voor mijn competoeter... Ik werk nog een beetje verder voor de ellentriek hier uitvalt (zebben weer geen nafte meer voor de generatrice) en stuur dit rap door.

12 mei. Wij juist terug van een heerlijk ontspannend weekendje aan Bassin Zim: veel gefietst om er te geraken, en dan veel gerelaxed en gezwommen om te bekomen. Op de terugweg wat lokale wijn en honing kunnen proeven en kopen, en eigenlijk wat te veel geproeft en gekocht van diene wijn (het was te lekker) om te kunnen vastbinden allemaal op ons al zwaargeladen fietsen, maar gelukkig kwam daar onze Mali-Directeur af met zijn Landcruiser en een droge mond, dus wij opnieuw proeven en den auto volgeladen met gallons heerlijke Vin-Tamarin.
    En dan thuisgekomen bij de baas, het thee-ritueel: elke namiddag drinkt hij zijn thee: in drie keer: eerst een hele straffen, dan een met andere kruiden erbij, en dan nog een lichten. Allemaal op houtskool en met schudden, opgieten en ik weet niet wat nog allemaal erbij, 't is de moeite om te zien (en te drinken)!

Sponsored by

Powered by

Thanks to

Made in

Hosted by

Saved by

©   luc.vanhoorickx@europe.com